Σύνδεσμοι


Αύξηση Βάρους Στην Εγκυμοσύνη


Διατήρηση του βάρους μετά την εγκυμοσύνη


Μεταβολισμός των υδατανθράκων στην εγκυμοσύνη


Μεταβολισμός του λίπους στην εγκυμοσύνη


Μεταβολισμός ηλεκτρολύτων και ιχνοστοιχείων


Ασβέστιο


Μαγνήσιο


Αύξηση του συνολικού όγκου πλάσματος


Αιμοσφαιρίνη Και Αιματοκρίτης


Σίδηρος Στην Εγκυμοσύνη


Λευκά Αιμοσφαίρια


Δείκτες Φλεγμονής


Νεφροί


Κρεατινίνη


Ουροδόχος Κύστη


Ήπαρ


Χολερυθρίνη Στην Εγκυμοσύνη


Χοληδόχος Κύστη Στην Εγκυμοσύνη


Τα Ούλα Στην Εγκυμοσύνη


Το Δέρμα Στην Εγκυμοσύνη


Πανάδες Στην Εγκυμοσύνη


Ιδρωτοποιοί Αδένες Στην Εγκυμοσύνη


Σμηγματογόνοι Αδένες Στην Εγκυμοσύνη


Σμηγματογόνοι Αδένες Στην Θηλαία Άλω Των Μαστών Στην Εγκυμοσύνη


Ραβδώσεις Στην Εγκυμοσύνη


Καρκίνος Τραχήλου Μήτρας



Μεταβολές Στην Εγκυμοσύνη


 

Είναι απίστευτο πόσα κείμενα μπορεί να βρεί κανείς που να αναφέρονται στις φυσιολογικές μεταβολές στην εγκυμοσύνη . Η παρούσα σελίδα δεν εχει σκοπό να αντικαταστήσει αυτά τα κείμενα , ούτε να αποτελέσει ένα ακόμα βοήθημα . Ο μοναδικός σκοπός αυτής της σελίδας είναι να παρουσιάσει όσο μπορεί τις φυσιολογικές μεταβολές που συμβαίνουν στην εγκυμοσύνη και πώς επηρεάζονται οι μετρήσεις μας από αυτές τις μεταβολές , έτσι ώστε να μην πανικοβληθούμε όταν βλέπουμε κάτι παράξενο .  

 

 

Αύξηση Βάρους Στην Εγκυμοσύνη


Το μεγαλύτερο μέρος της κανονικής αύξησης του βάρους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να αποδοθεί στη μήτρα και το περιεχόμενό της, τους μαστούς, τις αυξήσεις του όγκου του αίματος, και την αύξηση του εξωαγγειακού και εξωκυττάριου υγρού. Ένα μικρότερο κλάσμα του αυξημένου βάρους είναι το αποτέλεσμα των μεταβολικών αλλαγών που οδηγούν σε αύξηση του ενδοκυττάριου υγρού και την αύξηση των αποθεματικών της μητέρας σε λίπος και πρωτεΐνη. Οι Hytten (1991) και συνεργάτες σε μια πολύ καλή μελέτη ανέφεραν ότι η μέση αύξηση του σωματικού βάρους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι περίπου 12,5 κιλά.

Ιστός 10 Εβδ 20 Εβδ 30 Εβδ 40 Εβδ
Έμβρυο 5 300 1500 3400
Πλακούντας 20 170 430 650
Αμνιακό Υγρό 30 350 600 970
Μήτρα 140 320 600 970
Μαστοί 45 180 360 405
Αίμα 100 600 1300 1450
Εξωκυττάριο Υγρό 0 30 80 1480
Λίπος / Πρωτεϊνη 310 2050 3480 3345
Σύνολο 650 4000 8500 12500

 

Τα προϊόντα της σύλληψης, της μήτρας, και μητρικό αίμα είναι σχετικά πλούσια σε πρωτεΐνες και όχι σε λίπος ή υδατάνθρακες . Στο τέλος της εγκυμοσύνης , το έμβρυο και ο πλακούντας μαζί ζυγίζουν περίπου 4 κιλά και περιέχουν περίπου 500 g πρωτεΐνης, ή περίπου το μισό της συνολικής αύξησης της πρωτεϊνης στην εγκυμοσύνη (Hytten και Leitch, 1971). Τα υπόλοιπα 500 g προστίθονται στη μήτρα ως συσταλτική πρωτεΐνη, στους μαστούς κυρίως στους αδένες, και στο μητρικό αίμα ως πρωτεΐνες αιμοσφαιρίνης και πλάσματος.
Οι συγκεντρώσεις των αμινοξέων είναι υψηλότερες στο εμβρυϊκό από ότι στο μητρικό διαμέρισμα (Cetin και συναδέλφους, 2005 Van Den Akker και συνεργάτες, 2009). Αυτή η αυξημένη συγκέντρωση σε μεγάλο βαθμό ρυθμίζεται από τον πλακούντα, ο οποίος επικεντρώνει όχι μόνο τα αμινοξέα στην κυκλοφορία του εμβρύου, αλλά και εμπλέκεται στη σύνθεση των πρωτεϊνών, οξείδωση, και τρανσαμίνωση κάποιων μη βασικών αμινοξέων (Galan και συνεργάτες, 2009).
Οι Mojtahedi και οι συνεργάτες (2002) μέτρησαν το ισοζύγιο αζώτου σε όλη την εγκυμοσύνη σε 12 υγιείς γυναίκες και βρήκαν ότι το ισοζύγιο αζώτου αυξάνεται με με την ηλικία κύησης , δηλαδή η έγκυος προσλαμβάνει όλο και περισσότερο άζωτο (που σημαίνει ότι συνθέτει περισσότερη πρωτεϊνη) και έτσι εξήχθε το συμπέρασμα ότι υπάρχει μια πιο αποτελεσματική χρήση των διατροφικών πρωτεϊνών από την έγκυο γυναίκα .
Βρήκαν επίσης ότι η ουρική έκκριση της 3-μεθυλιστιδίνης δεν αλλάζει, υποδεικνύοντας ότι η μητέρα ούτε "καίει" πρωτεϊνη ούτε έχει ανάγκη να "κάψει" μυϊκή μάζα για να ανταποκριθεί στις μεταβολικές απαιτήσεις.
Περαιτέρω υποστήριξη ότι η εγκυμοσύνη συνδέεται με τη διατήρηση του αζώτου προέρχεται από τον Kalhan (2003), ο οποίος διαπίστωσε ότι ο ρυθμός αναπλήρωσης του μή απαραίτητου αμινοξέως σερίνη μειώνεται σε όλη την κύηση.(μή απαραίτητο αμινοξύ είναι εκείνο που μπορεί να συνθεθεί από τον οργανισμό . Απαραίτητο αμινοξύ είναι εκείνο που χρειάζεται να προσληφθεί από την τροφή).
Οι καθημερινές απαιτήσεις για διαιτητική πρόσληψη πρωτεΐνης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης συζητηθεί στο Κεφάλαιο 8, Συνιστώμενες Διαιτητικές Μερίδες. Hytten FE: The renal excretion of nutrients in pregnancy. Postgrad Med J 49:625, 1973 [PMID: 4788916]
Cetin I, Nobile de Santis MS, et al: Maternal and fetal amino acid concentrations in normal pregnancies and in pregnancies with gestational diabetes mellitus. Am J Obstet Gynecol 192:610, 2005 [PMID: 15696011]
van den Akker CH, Schierbeek H, Dorst KY, et al: Human fetal amino acid metabolism at term gestation. Am J Clin Nutr 89(1):153, 2009
Galan HL, Marconi AM, Paolini CL, et al: The transplacental transport of essential amino acids in uncomplicated human pregnancies. Am J Obstet Gynecol 200(1):91.e1-7, 2009
Mojtahedi M, de Groot LC, Boekholt HA, et al: Nitrogen balance of healthy Dutch women before and during pregnancy. Am J Clin Nutr 75:1078, 2002 [PMID: 12036816]
Kalhan SC, Gruca LL, Parimi PS, et al: Serine metabolism in human pregnancy. Am J Physiol Endocrinol Metab 284:E733, 2003
 

 

 

Διατήρηση του βάρους μετά την εγκυμοσύνη


Πολλές φορές , το βάρος που έχει αποκτηθεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν χάνεται κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά τον τοκετό (Hytten, 1991). Ο Schauberger και οι συνεργάτες του (1992) μελέτησαν το προγεννητικό και μετά τον τοκετό βάρος σε 795 γυναίκες. Η μέση αύξηση του σωματικού βάρους τους ήταν 13 kg. Όπως φαίνεται στο Σχήμα 8-8, η μεγαλύτερη απώλεια βάρους ήταν κατά τον τοκετό 5,5 κιλα , και στις 2 εβδομάδες μετά , περίπου άλλα 4 κιλά . Έτσι , η μέση πρόσληψη βάρους , δύο εβδομάδες μετά τον τοκετό ήταν περίπου 4,5 κιλά .

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι δεν υπάρχει σαφής συσχετισμός του βάρους που παραμένει μετά την εγκυμοσύνη με το βάρος πρίν την εγκυμοσύνη . Η πρόσληψη βάρους παρουσιάζει μεγαλύτερο συσχετισμό με την αύξηση της ηλικίας παρά με την πολυτοκία .

Με άλλα λόγια , η αύξηση και η παραμονή του βάρους ΔΕΝ οφείλεται σε πολλαπλές εγκυμοσύνες αλλά στην αύξηση της ηλικίας (με την συνοδό μέιωση των μεταβολικών ρυθμών).

Αν μια γυναίκα κάνει 3 παιδιά από τα 20 εώς τα 30 , και η δίδυμη αδερφή της κάνει ένα παιδί στα 35 , αυτές θα έχουν περίπου το ίδιο βάρος στα 36 .

 

 

Μεταβολισμός των υδατανθράκων στην εγκυμοσύνη


Η φυσιολογική εγκυμοσύνη χαρακτηρίζεται από ήπια υπογλυκαιμία νηστείας, μεταγευματική υπεργλυκαιμία και υπερινσουλιναιμία (Εικ. 5-4). Αυτό το αυξημένο βασικό επίπεδο ινσουλίνης στο πλάσμα στην φυσιολογική κύηση συνδέεται με πολλές - μοναδικές στην κύηση - αποκρίσεις στην κατάποση γλυκόζης .

Ενδεικτικές Ημερήσιες Μεταβολές Στο Σάκχαρο Αίματος Και Ινσουλίνης Στην Φυσιολογική ΤΕΛΕΙΟΜΗΝΗ Κύηση

Ενδεικτικές Ημερήσιες Μεταβολές Στο Σάκχαρο Αίματος Και Ινσουλίνης Στην Φυσιολογική ΤΕΛΕΙΟΜΗΝΗ Κύηση

Για παράδειγμα, μετά από ένα γεύμα γλυκόζης, οι κυοφορούσες γυναίκες επιδεικνύουν τόσο παρατεταμένη υπεργλυκαιμία και υπερινσουλιναιμία, όσο και μια μεγαλύτερη καταστολή της γλυκαγόνης (Phelps και συνεργάτες, 1981). Αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί από ένα μειωμένο καταβολισμό της ινσουλίνης, επειδή ο χρόνος ημιζωής της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν αλλάζει (Lind και συνεργάτες, 1977). Αντ 'αυτού, η απάντηση αυτή είναι σύμφωνη με μια κατάσταση περιφερικής αντίστασης στην ινσουλίνη που προκαλείται από την εγκυμοσύνη , σκοπός της οποίας είναι πιθανό να εξασφαλίσει μια σταθερή μεταγευματική παροχή γλυκόζης στο έμβρυο . Πράγματι, η ευαισθησία στην ινσουλίνη στα τέλη της φυσιολογικής κύησης είναι 45 έως 70 τοις εκατό χαμηλότερη από εκείνη των μη έγκυων γυναικών (Butte 2000, Freemark 2006).

Η έγκυος γυναίκα αλλάζει με ταχείς ρυθμούς από τη μεταγευματική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από αυξημένα και σταθερά επίπεδα γλυκόζης σε κατάσταση νηστείας η οποία χαρακτηρίζεται από μείωση της γλυκόζης του πλάσματος . Ταυτόχρονα, οι συγκεντρώσεις των ελεύθερων λιπαρών οξέων, των τριγλυκεριδίων και της χοληστερόλης στο πλάσμα είναι υψηλότερες. Οι Freinkel και οι συνεργάτες του (1985) αναφέρθηκαν σε αυτήν την προκληθείσα από την εγκυμοσύνη αλλαγή (καύσιμο από γλυκόζη σε καύσιμο από λιπίδια) σαν επιταχυνόμενη πείνα. Βέβαια, όταν η νηστεία είναι παρατεταμένη στην έγκυο γυναίκα, αυτές οι αλλοιώσεις είναι υπερβολικές και εμφανίζεται γρηγορότερα κετοναιμία .

Με άλλα λόγια , η έγκυος πεινάει πιο γρήγορα . Οι περίεργες ορέξεις που παρουσιάζονται στην εγκυμοσύνη είναι φυσιολογικές και αποσκοπούν στην αποφυγή της πείνας του εμβρύου και την αποφυγή κετοναιμίας της μητέρας .

Με άλλα λόγια , Η έγκυος δεν πρέπει να κάνει δίαιτα για να χάσει κιλά . Ο Διαβήτης κύησης είναι άλλο θέμα και δεν πρέπει να συγχέεται με τις φυσιολογικές μεταβολές του μεταβολισμού στην κύηση . Ο Διαβήτης κύησης έχει συγκεκριμένα κριτήρια τα οποια εξετάζονται σε άλλο τμήμα .

Η αυξημένη ορέξη για τροφή , ιδιαίτερα της τελειόμηνης εγκύου , είναι κατά βάσιν φυσιολογικό φαινόμενο .

Lind T, Bell S, Gilmore E, et al: Insulin disappearance rate in pregnant and non-pregnant women, and in non-pregnant women given GHRIH. Eur J Clin Invest 7:47, 1977 [PMID: 402276]
Butte NF: Carbohydrate and lipid metabolism in pregnancy: Normal compared with gestational diabetes mellitus. Am J Clin Nutr 7:1256S, 2000
Freemark M: Regulation of maternal metabolism by pituitary and placental hormones: Roles in fetal development and metabolic programming. Horm Res 65:41, 2006 [PMID: 16612113]

 

 

Μεταβολισμός του λίπους στην εγκυμοσύνη


Οι συγκεντρώσεις των λιπιδίων, λιποπρωτεϊνών και απολιποπρωτεϊνών στο πλάσμα αυξάνουν αισθητά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Η αποθήκευση του λίπους λαμβάνει χώρα κυρίως κατά τη διάρκεια του δευτέρου τριμήνου (Hytten και Thomson, 1968 , Pipe 1979). Αυτό το λίπος εναποτίθεται κυρίως στις κεντρικές και όχι στις περιφερειακές περιοχές. Αυτό γίνεται διαθέσιμο για τη μεταφορά στο έμβρυο από τον πλακούντα κατά το τελευταίο τρίμηνο, όταν o ρυθμός αύξησης του εμβρύου είναι μέγιστος μαζί με τις βασικές απαιτήσεις για λιπαρά οξέα (Herrera 2006 , Innis, 2005).
Ενδεχομένως να παίζει και ένα ρόλο η συνεχώς αυξανόμενη προγεστερόνη στο να επαναρυθμίσει το "λιποστάτη" του υποθαλάμου , και στο τέλος της εγκυμοσύνης, ο λιποστάτης επιστρέφει στα προηγούμενα μη έγκυα επίπεδα , και το προστιθέμενο λίπος χάνεται (Hytten και Thomson, 1968).
Ένας τέτοιος μηχανισμός για την αποθήκευση ενέργειας, θεωρητικά τουλάχιστον, μπορεί να προστατεύσει τη μητέρα και το έμβρυο κατά τη διάρκεια παρατεταμένης ασιτίας ή της σκληρής σωματικής άσκησης . Ο μηχανισμός αυτός πιθανόν να αντιπροσωπεύει αρχέγονες εξελικτικές διεργασίες που αποσκοπούν στην επιβίωση των θηλαστικών εν γένει , προσφέροντας ενέργεια στην θηλάζουσα μητέρα .

Φυσιολογικές
Τιμές
Εκτός
Εγκυμοσύνης
1ο Τρίμηνο 2ο Τρίμηνο 3ο Τρίμηνο
Χοληστερίνη , Ολική (mg/dL) <200 141–210 176–299 219–349
HDL-Χοληστερίνη (mg/dL) 40–60 40–78 52–87 48–87
LDL-Χοληστερίνη (mg/dL) <100 60–153 77–184 101–224
VLDL-Χοληστερίνη (mg/dL) 6–40 10–18 13–23 21–36
Τριγλυκερίδια (mg/dL) <150 40–159 75–382 131–453

Η μητρική υπερλιπιδαιμία είναι ένας από τις πιο συνεπείς και εντυπωσιακές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στο μεταβολισμό των λιπιδίων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Τα επίπεδα χοληστερόλης , τριγλυκεριδιων , λιποπρωτεϊνών πολύ χαμηλής πυκνότητας (VLDL), λιποπρωτεϊνών χαμηλής πυκνότητας (LDLs) , και λιποπρωτεϊνών υψηλής πυκνότητας (HDLs) , αυξάνονται κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου σε σύγκριση με εκείνα για μη έγκυες γυναίκες.
Οι μηχανισμοί που ευθύνονται για αυτές τις αλλαγές περιλαμβάνουν αυξημένη λιπολυτική και μειωμένη δραστηριότητα της λιποπρωτεϊνικής λιπάσης στον λιπώδη ιστό (Herrera και οι συνεργάτες του, 2006). Οι ηπατικές επιδράσεις της οιστραδιόλης και της προγεστερόνης διαδραματίζουν επίσης σημαντικό ρόλο (Desoye και συνεργάτες, 1987).

Κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου, η μέση ολική χοληστερόλη ορού, LDL-C, HDL-C, και τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων είναι περίπου 267 ± 30 mg / dL, 136 ± 33 mg / dL, 81 ± 17 mg / dL, και 245 ± 73 mg / dL, αντίστοιχα (Lipi 2007).
Μετά τον τοκετό, οι συγκεντρώσεις αυτών των λιπιδίων, καθώς και των λιποπρωτεϊνών και απολιποπρωτεϊνών μειώνεται . Η γαλουχία επιταχύνει την αλλαγή στα επίπεδα πολλών από αυτά (Darmady 1982).
Η Υπερλιπιδαιμία προκαλεί κάποια ανησυχία διότι σχετίζεται με ενδοθηλιακή δυσλειτουργία. Από τις μελέτες τους, όμως, ο Saarelainen και οι συνεργάτες (2006) βρήκαν ότι η αγγειοδιασταλτική απάντηση του ενδοθηλίου βελτιώνεται σε όλη την εγκυμοσύνη. Αυτό ήταν εν μέρει επειδή οι αυξημένες συγκεντρώσεις της HDL-χοληστερόλης πιθανόν να αναστέλλουν την οξείδωση της λιποπρωτεΐνης χαμηλής πυκνότητας και επομένως προστατεύουν το ενδοθήλιο . Τα ευρήματά τους υποδηλώνουν ότι ο αυξημένος κίνδυνος καρδιαγγειακής νόσου σε πολύτοκες γυναίκες μπορεί να σχετίζεται με άλλους παράγοντες εκτός από τη μητρική υπερχοληστερολαιμία .

Με άλλα λόγια , η αυξημένη χοληστερίνη στην εγκυμοσύνη δεν βλάπτει το καρδιοαγγειακό .

Hytten FE, Thomson AM: Maternal physiological adjustments. In Assali NS (ed): Biology of Gestation, Vol I. The Maternal Organism. New York, Academic Press, 1968
Pipe NGJ, Smith T, Halliday D, et al: Changes in fat, fat-free mass and body water in human normal pregnancy. Br J Obstet Gynaecol 86:929, 1979 [PMID: 118770]
Herrera E, Amusquivar E, Lopez-Soldado I, Ortega H: Maternal lipid metabolism and placental lipid transfer. Horm Res 65:59, 2006 [PMID: 16612115]
Innis SM: Essential fatty acid transfer and fetal development. Placenta 26:570, 2005
Desoye G, Schweditsch MO, Pfeiffer KP, et al: Correlation of hormones with lipid and lipoprotein levels during normal pregnancy and postpartum. J Clin Endocrinol Metab 64:704, 1987 [PMID: 3546352
Saarelainen H, Laitinen T, Raitakari OT, et al: Pregnancy-related hyperlipidemia and endothelial function in healthy women. Circ J 70:768, 2006 [PMID: 16723801]
 

 

 

Μεταβολισμός ηλεκτρολύτων και ιχνοστοιχείων


Μεταβολισμός ηλεκτρολύτων και ιχνοστοιχείων Κατά τη διάρκεια της φυσιολογικής εγκυμοσύνης , αποκτώνται επιπλέον περίπου 1000 mEq νατρίου και 300 mEq καλίου (Lindheimer και οι συνεργάτες του, 1987).
Αν και η σπειραματική διήθηση του νατρίου και του καλίου είναι αυξημένη , η έκκριση αυτών των ηλεκτρολυτών είναι αμετάβλητη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ως αποτέλεσμα της ενισχυμένης σωληνοειδούς επαναρρόφησης (Brown και συνεργάτες, 1986, 1988). Και παρόλο που υπάρχουν αυξημένες συνολικές ποσότητες νατρίου και καλίου, οι συγκεντρώσεις στον ορό τους μειώνεται ελαφρώς λόγω της αύξησης του όγκου του πλάσματος (βλέπε προσάρτημα). Παρόλα αυτά, παραμένουν πολύ κοντά στο φάσμα των φυσιολογικών για μη εγκύους γυναίκες (Kametas και οι συνεργάτες του, 2003b).

Φυσιολογικές
Τιμές
Εκτός
Εγκυμοσύνης
1ο Τρίμηνο 2ο Τρίμηνο 3ο Τρίμηνο
Κάλιο (mEq/L) 3.5–5.0 3.6–5.0 3.3–5.0 3.3–5.1
Νάτριο (mEq/L) 136–146 133–148 129–148 130–148

 

 

Ασβέστιο


Τα συνολικά επίπεδα ασβεστίου στον ορό μειώνονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η μείωση αντανακλά μειωμένη συγκέντρωση λευκωματίνης πλάσματος και, με τη σειρά της, η επακόλουθη μείωση στην ποσότητα δεσμεύεται στις λοιπές πρωτεΐνες.
Τα επίπεδα του ιονισμένου ασβεστίου ορού, ωστόσο, παραμένουν αμετάβλητα , (Power and Associates, 1999).
Το αναπτυσσόμενο έμβρυο επιβάλλει σημαντική ζήτηση για τη μητρικό ασβέστιο . Για παράδειγμα, ο εμβρυϊκός σκελετός απορροφά περίπου 30 g ασβεστίου στο τέλος της κύησης , το 80 τοις εκατό του οποίου έχει κατατεθεί κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου. Αυτή η ζήτηση ικανοποιείται σε μεγάλο βαθμό από το διπλασιασμό της μητρικής εντερικής απορρόφησης του ασβεστίου . Σε αυτή την διεργασία μεσολαβεί, εν μέρει, η 1,25-διυδροξυβιταμίνη D3 (Kovacs και δρ Fuleihan, 2006).
Επιπλέον, η διαιτητική πρόσληψη επαρκούς ασβεστίου είναι απαραίτητη για να αποτρέψει την υπερβολική εξάντληση της μητέρας (βλέπε Πίνακα 8-7).
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε έγκυες εφήβους, στις οποίες τα οστά είναι ακόμα υπό ανάπτυξη (Repke, 1994).

Φυσιολογικές
Τιμές
Εκτός
Εγκυμοσύνης
1ο Τρίμηνο 2ο Τρίμηνο 3ο Τρίμηνο
Ασβέστιο , Ιονισμένο (mg/dL) 4.5–5.3 4.5–5.1 4.4–5.0 4.4–5.3
Ασβέστιο , Ολικό (mg/dL) 8.7–10.2 8.8–10.6 8.2–9.0 8.2–9.7

Εάν η διατροφή της εγκύου είναι πολύ πτωχή σε ασβέστιο , ο εγκύμων οργανισμός λαμβάνει ασβέστιο από τα οστά . Σε ακραίες περιπτώσεις η απασβέστωση του σκελετού είναι δυνατόν να προκαλέσει οστεομαλακία (μαλακά και εύθριπτα οστά , επιρρεπή σε κατάγματα) . Αυτό είχε παρατηρηθεί στην κατοχή .

Το ασβέστιο των οδόντων ΔΕΝ συμμετέχει στην ανάπτυξη του εμβρύου . Οι δέ βλάβες των οδόντων κατά την κύηση δεν οφείλονται σε έλλειψη ασβεστίου αλλά σε κακή στοματική υγιεινή . Η στοματική φροντίδα είναι απαραίτητη γιατί υπάρχει τοπική μεταβολή του pH και της στοματικής χλωρίδας .

 

 

Μαγνήσιο


Τα επίπεδα μαγνησίου ορού μειώνονται επίσης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Ο Bardicef και οι συνεργάτες του (1995) κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η εγκυμοσύνη είναι στην πραγματικότητα μια κατάσταση της εξωκυττάριας εξάντλησης μαγνησίου. Σε σύγκριση με μη εγκύους γυναίκες , διαπίστωσαν ότι τόσο η συνολική συγκέντρωση όσο και η συγκέντρωση ιονισμένου μαγνησίου ήταν σημαντικά χαμηλότερες κατά τη διάρκεια της φυσιολογικής εγκυμοσύνης . Τα Επίπεδα φωσφορικών στον ορό είναι εντός του εύρους για μη εγκύους (Kametas και οι συνεργάτες του, 2003b). Το νεφρικό όριο για την απέκκριση των ανόργανων φωσφορικών είναι αυξημένα στην εγκυμοσύνη λόγω της αυξημένης καλσιτονίνης (Weiss και συνεργάτες, 1998).

Φυσιολογικές
Τιμές
Εκτός
Εγκυμοσύνης
1ο Τρίμηνο 2ο Τρίμηνο 3ο Τρίμηνο
Μαγνήσιο (mg/dL) 1.5–2.3 1.6–2.2 1.5–2.2 1.1–2.2

Σε σχέση με τα περισσότερα άλλα μέταλλα, η εγκυμοσύνη προκαλεί μικρή αλλαγή στο μεταβολισμό τους, εκτός από τη διατήρηση τους σε ποσότητες ισοδύναμες με αυτές που απαιτούνται για την ανάπτυξη (βλέπε Κεφ. 4, Ίωνες και ιχνοστοιχείων, και κεφ. 8, Ορυκτά). Μια σημαντική εξαίρεση είναι η σημαντικά αυξημένη απαίτηση για το σίδηρο , το οποίο συζητείται στη συνέχεια.
Kametas NA, McAuliffe F, Krampl E, et al: Maternal cardiac function in twin pregnancy. Obstet Gynecol 102:806, 2003a Kametas N, McAuliffe F, Krampl E, et al: Maternal electrolyte and liver function changes during pregnancy at high altitude. Clin Chim Acta 328:21, 2003b Weiss M, Eisenstein Z, Ramot Y, et al: Renal reabsorption of inorganic phosphorus in pregnancy in relation to the calciotropic hormones. Br J Obstet Gynaecol 105:195, 1998 [PMID: 9501786] Bardicef M, Bardicef O, Sorokin Y, et al: Extracellular and intracellular magnesium depletion in pregnancy and gestational diabetes. Am J Obstet Gynecol 172:1009, 1995 [PMID: 7892840] Kovacs CS, Fuleihan GE: Calcium and bone disorders during pregnancy and lactation. Endocrin Metab Clin North Am 35:21, 2006 [PMID: 16310641] Repke JT: Calcium homeostasis in pregnancy. Clin Obstet Gynecol 37:59, 1994 [PMID: 8194216]  

 Back To Top

 

 

Αύξηση του συνολικού όγκου πλάσματος


Η αύξηση του συνολικού όγκου του πλάσματος και αίματος που συνδέεται με την φυσιολογική εγκυμοσύνη είναι κατά μέσον όρο 40-45% στις 32 - 34 εβδομάδες . Αυτή η αύξηση ποικίλλει σημαντικά από γυναίκα σε γυναίκα . Σε ορισμένες υπάρχει μια μέτρια αύξηση ενώ σε άλλες ο όγκος του αίματος σχεδόν διπλασιάζεται . Ενδιαφέρον παρουσιαζει το γεγονός ότι η αύξηση αυτή εξαρτάται από τον πλακούντα και όχι από το έμβρυο , αφού η ίδια αύξηση του όγκου παρατηρείται και σε περιπτώσεις μύλης κύησης .

Η αύξηση του όγκου του αίματος που προκαλείται από την Εγκυμοσύνη έχει σημαντικές λειτουργίες:

Ο Όγκος αίματος της μητέρας αρχίζει να αυξάνεται κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου. Στις 12 εβδομάδες, ο όγκος του πλάσματος επεκτείνεται κατά περίπου 15 τοις εκατό σε σύγκριση με εκείνον πριν από την κύηση (Bernstein και συνεργάτες, 2001). Όπως φαίνεται στο Σχήμα 5-5, ο όγκος αίματος της μητέρας διαστέλλεται ταχύτατα κατά τη διάρκεια του δεύτερου τριμήνου. Στη συνέχεια αυξάνεται με πολύ βραδύτερο ρυθμό κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου και φτάνει σε σταθερή κατάσταση κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων της εγκυμοσύνης.

Αλλαγές Αίματος , Πλάσματος , Ερυθρών Στην Φυσιολογική Κύηση

Αλλαγές Αίματος , Πλάσματος , Ερυθρών Στην Φυσιολογική Κύηση

 

Η αύξηση του όγκου του αίματος είναι αποτέλεσμα της κοινής αύξησης του πλάσματος και των ερυθροκυττάρων . Παρόλο που η αύξηση του πλάσματος είναι μεγαλύτερη , η αύξηση των ερυθροκυττάρων είναι και αυτή αξιοσημείωτη , και φτάνει περίπου στα 450 ml (σε καθαρό όγκο ερυθροκυττάρων ! Δηλαδή σχεδόν μια μονάδα αίματος με 100 αιματοκρίτη !) .
Παρατηρείται υπερπλασία της ερυθράς σειράς στον μυελό των οστών , και ο αριθμός των δικτυοερυθροκυττάρων (ΔΕΚ) είναι αυξημένος . Αυτές οι αλλαγές οφείλονται στην ερυθροποιητίνη η οποία φτάνει στο μέγιστό της στην αρχή του τρίτου τριμήνου όπου και παρατηρείται η μέγιστη παραγωγή ερυθρών .

 Back To Top

 

 

Αιμοσφαιρίνη Και Αιματοκρίτης


Επειδή υπάρχει μεγάλη αύξηση στον όγκο του πλάσματος , η αιμοσφαιρίνη και ο αιματοκρίτης μειώνονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης .
Η μέση τιμή αιμοσφαιρίνης στις 40 εβδομάδες είναι περίπου 12,5 g/dl και περίπου σε 5% των εγκύων είναι μικρότερη από 11 gr/dl .
Πρακτικά , μια αιμοσφαιρίνη 11 gr/dl μετά την 34η εβδομάδα θα πρέπει να θεωρείται ότι είναι από σιδηροπενία και όχι από αιμοαραίωση της εγκυμοσύνης.

Μεταβολές Της Αιμοσφαιρίνης Στην Φυσιολογική Κύηση

Μεταβολές Της Αιμοσφαιρίνης Στην Φυσιολογική Κύηση

Το αμερικανικό CDC (Centers for Disease Control and Prevention) ορίζει την αναιμία σε έγκυες γυναίκες που λαμβάνουν σίδηρο χρησιμοποιωντας ένα χαμηλότερο όριο (την 5η εκατοστιαία) το 11 gr/dl στο πρώτο και στο τρίτο τρίμηνο , και το 10,5 gr/dl στο δεύτερο τρίμηνο .

Φυσιολογικές
Τιμές
Εκτός
Εγκυμοσύνης
1ο Τρίμηνο 2ο Τρίμηνο 3ο Τρίμηνο
Αιματοκρίτης 35.4–44.4 31.0–41.0 30.0–39.0 28.0–40.0
Αιμοσφαιρίνη (g/dL) 12–15.8 11.6–13.9 9.7–14.8 9.5–15.0

Pritchard JA: Changes in the blood volume during pregnancy and delivery. Anesthesiology 26:393, 1965 [PMID: 14313451]
Whittaker PG, MacPhail S, Lind T: Serial hematologic changes and pregnancy outcome. Obstet Gynecol 88:33, 1996 [PMID: 8684758]
Clapp JF III, Kim H, Burciu B, et al: Beginning regular exercise in early pregnancy: Effect on fetoplacental growth. Am J Obstet Gynecol 183:1484, 2000 [PMID: 11120515]
 

 

 

Σίδηρος Στην Εγκυμοσύνη


Αποθηκευμένος Σίδηρος :
Το ολικό ποσό αποθηκευμένου σιδήρου σε φυσιολογικές ενήλικες γυναίκες κυμαίνεται από 2,0 εώς 2,5 γραμμάρια . Αυτό το το ποσό είναι το μισό που ανευρίσκεται στους άνδρες .

Απαιτήσεις σε σίδηρο
Περίπου 1000 mg (1gr) σιδήρου χρειάζεται για μια φυσιολογική εγκυμοσύνη . Τα 300 mg μεταφέρονται ενεργητικά στο έμβρυο από τον πλακούντα . Περίπου 200 mg χάνονται διαμέσου διαφόρων οδών απέκκρισης , κυρίως μέσω του γαστρεντερικού . Οι απώλειες αυτές είναι υποχρεωτικές ακόμα και όταν η μητέρα είναι σιδηροπενική (ακόμα και όταν δηλαδή ο οργανισμός της είναι ρυθμισμένος να απορροφά περισσότερο σίδηρο και να κάνει την μεγαλύτερη οικονομία στην απέκκριση) . Η μέση αύξηση στον ολικό όγκο ερυθρών - περίπου 450 ml σε όλη την εγκυμοσύνη - χρειάζεται επιπρόσθετα 500 mg σιδήρου , αφού 1 ml ερυθρών περιέχει 1,1 mg σιδήρου .

Φυσιολογικές
Τιμές
Εκτός
Εγκυμοσύνης
1ο Τρίμηνο 2ο Τρίμηνο 3ο Τρίμηνο
Σίδηρος ορού (g/dL) 41–141 72–143 44–178 30–193
Φερριτίνη (ng/mL) 10–150 6–130 2–230 0–116

 Back To Top

Επειδή επίσης ο περισσότερος σίδηρος χρησιμοποιείται κατά το δεύτερο μισό της εγκυμοσύνης , η αναγκαιότητα για σίδηρο αυξάνεται στο δεύτερο τρίμηνο και κατά μέσο όρο γίνεται 6-7 mg / ημέρα . Αυτό το ποσό δεν είναι συνήθως διαθέσιμο από τις αποθήκες σιδήρου και η βέλτιστη αύξηση στον μητρικό όγκο ερυθρών δεν θα γίνει αν δεν υπάρξει συμπλήρωμα με σίδηρο . Χωρίς συμπλήρωμα σιδήρου η συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης και αιματοκρίτη πέφτουν αισθητά στο δεύτερο τρίμηνο . Η εμβρυίκή αιμοποίηση όμως δεν επηρεάζεται διότι ο πλακούντας συνεχίζει να μεταφέρει ενεργά το σίδηρο από τη μητέρα στο έμβρυο , ακόμα και άν η μητέρα είναι εντόνως σιδηροπενική . Ετσι , το ποσό του σιδήρου που προσλαμβάνεται με τη διατροφή , μαζί με το ποσό του σιδήρου που υπάρχει στις μητρικές αποθήκες ΔΕΝ επαρκεί για τις ανάγκες της εγκυμοσύνης .  

Πορεία Δεικτών Σιδήρου Σε Εγκυμοσύνη ΧΩΡΙΣ Συμπλήρωμα Σιδήρου

Πορεία Δεικτών Σιδήρου Σε Εγκυμοσύνη ΧΩΡΙΣ Συμπλήρωμα Σιδήρου

Όπως φαίνεται στην παραπάνω εικόνα , αν η φυσιολογική (μή αναιμική) έγκυος γυναίκα δεν λάβει συμπληρωματικό σίδηρο τότε ο σίδηρος ορού και η φερριτίνη θα πέσουν στο δεύτερο τρίμηνο . Οι αυξήσεις στο πρώτο τρίμηνο οφείλονται στο γεγονός ότι οι απαιτήσεις είναι μικρές ακόμα και στο ότι η γυναίκα έχει αμηνόρροια (δεν χάνει αίμα) για τρείς μήνες .

 

 

Λευκά Αιμοσφαίρια


Παρόλο που ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων ποικίλλει σημαντικά κατά την εγκυμοσύνη , ως συχνότερο φυσιολογικό εύρος θεωρείται από 5.000 εώς 12.000
Κατά τον τοκετό και τη λοχεία , τα λευκά μπορεί να αυξηθούν σημαντικά και να φτάσουν μέχρι και 25.000 ! Ως συχνότερο φυσιολογικό εύρος θεωρείται το 14.000 εώς 16.0000 .
Η αιτιολογία αυτής της αύξησης δεν είναι σαφής αλλά η ίδια αντίδραση παρατηρείται και μετά από έντονη άσκηση .
Σε κάθε περίπτωση , οι αυξήσεις των λευκών αιμοσφαιρίων αποσκοπούν στην καλή άμυνα του οργανισμού .

Στην εγκυμοσύνη μία μέτρηση των λευκών αιμοσφαιρίων δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δείκτης φλεγμονής . Οι ερμηνείες μπορεί να είναι παραπλανητικές .

 

 

Δείκτες Φλεγμονής


Πολλές αιματολογικές εξετάσεις που χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση της φλεγμονής δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην εγκυμοσύνη . Για παράδειγμα , η αλκαλική φωσφατάση λευκών που χρησιμοποιείται για την εξέταση λευχαιμιών δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί διότι αυξάνεται φυσιολογικά νωρίς στην εγκυμοσύνη . Η CRP (C Reactive Protein , C αντιδρώσα πρωτεϊνη) επίσης έχει υψηλότερες φυσιολογικές τιμές στην εγκυμοσύνη , και τα επίπεδά της αυξάνονται ακόμα περισσότερο στον τοκετό . Και η ΤΚΕ αυξάνεται στην εγκυμοσύνη . Οι παράγοντες συμπληρώματος C3 και C4 επίσης βρίσκονται αισθητά αυξημένοι στην εγκυμοσύνη .  

 Back To Top

 

 

Νεφροί


Οι νεφροί αλλάζουν αισθητά στην εγκυμοσύνη ! Κάθε νεφρός μπορεί να βρεθεί 1,5 εκατοστό μεγαλύτερος στο τέλος της εγκυμοσύνης .
Ο ρυθμός σπειραματικής διήθησης και η ροή αίματος από τους νεφρούς αυξάνεται αισθητά , ήδη από πολύ νωρίς στην εγκυμοσύνη . Ειδικότερα ο ρυθμός σπειραματικής διήθησης αυξάνει κατά 25% 2 εβδομάδες μετά την σύλληψη (δηλαδή σχεδόν στην πρώτη μέρα καθυστέρησης !) και κατά 50% εώς την αρχή του δεύτερου τριμήνου (12 εβδομάδες) !
Κατά μείζονα λόγο , αυτή η αύξηση είναι υπεύθυνη για την συχνοουρία της εγκυμοσύνης .  

 

 

Κρεατινίνη


Τα επίπεδα της κρεατινίνης ορού μειώνονται στην εγκυμοσύνη από μια μέση τιμή 0,7 σε μια άλλη μέση τιμή 0,5 mg / dl .
Τιμές παραπάνω από 0,9 mg/dl υποδηλώνουν υποκείμενη νεφρική νόσο και πρέπει να εξεταστούν .
Κατά τη διάρκεια της ημέρας οι έγκυες έχουν την τάση να συγκεντρώνουν υγρά , τα οποία εμφανίζουν ώς οίδημα . Την νύχτα , όσο δηλαδή είναι ξαπλωμένες , απεκκρίνουν αυτά τα υγρά με τα ούρα . Αυτή η αντιστροφή του ρυθμού διούρησης προκαλεί νυκτουρία και το ούρο που εξάγεται είναι περισσότερο αραιό από ότι στις μή έγκυες γυναίκες .
Μερικά τέστ μπορεί να μπερδέψουν τον ανίδεο . Για παράδειγμα , η αποτυχία μιας εγκύου να απεκκρίνει συμπυκνωμένα ούρα ακόμα και μετά από 18 ώρες άρνησης ύδατος ΔΕΝ σημαίνει απαραίτητα νεφρική νόσο . Στην πραγματικότητα οι νεφροί της εγκύου λειτουργούν πολύ καλά και απεκκρίνουν εξωκυττάριο υγρό (το οίδημα) που είναι χαμηλής οσμωτικότητας (αραιό) .  

Φυσιολογικές
Τιμές
Εκτός
Εγκυμοσύνης
1ο Τρίμηνο 2ο Τρίμηνο 3ο Τρίμηνο
Κρεατινίνη(mg/dL) 0.5–0.9 0.4–0.7 0.4–0.8 0.4–0.9

Davison JM, Dunlop W: Renal hemodynamics and tubular function in normal human pregnancy. Kidney Int 18:152, 1980 [PMID: 7003196]
Davison JM, Hytten FE: Glomerular filtration during and after pregnancy. J Obstet Gynaecol Br Commonw 81:588, 1974 [PMID: 4420303]
Davison JM, Noble MC: Serial changes in 24-hour creatinine clearance during normal menstrual cycles and the first trimester of pregnancy. Br J Obstet Gynaecol 88:10, 1981 [PMID: 7459286]
Davison JM, Vallotton MB, Lindheimer MD: Plasma osmolality and urinary concentration and dilution during and after pregnancy: Evidence that lateral recumbency inhibits maximal urinary concentrating ability. Br J Obstet Gynaecol 88:472, 1981 [PMID: 7236550]
 

 

 

Ουροδόχος Κύστη


Δεν υπάρχουν σημαντικές ανατομικές αλλαγές στην ουροδόχο κύστη πριν από τις 12 εβδομάδες. Από εκείνη τη στιγμή και μετά όμως, η αύξηση του μεγέθους της μήτρας, η υπεραιμία που επηρεάζει όλα τα όργανα της πυέλου, και η υπερπλασία των μυών και των συνδετικών ιστών της κύστης ανεβάζει το τρίγωνο της κύστης και προκαλεί πάχυνση του οπισθίου τοιχώματος στα σημεία που εισέρχονται οι ουρητήρες . Ετσι , εμφανιζεται μεγαλύτερη αντίσταση στη ροή των ούρων από τους ουρητήρες προς την ουροδόχο κύστη και οι ουρητήρες διατείνονται κατά ένα βαθμό .

Χρησιμοποιώντας ουρηθροκυστομέτρηση, βρέθηκε ότι η πίεση της ουροδόχου κύστης σε πρωτοτόκες αυξήθηκε από 8 cm H2O νωρίς στην εγκυμοσύνη έως 20 cm H2O στις 40 εβδομάδες . Για να αντισταθμίσει την μειωμένηχωρητικότητα της ουροδόχου κύστης, αυξάνονται τα απόλυτα και λειτουργικά μήκη της ουρήθρας κατά 6,7 και 4,8 mm, αντίστοιχα. Ταυτόχρονα, η μέγιστη ενδοουρηθρική πίεση αυξάνεται από 70 σε 93 cm H2O, και έτσι η εγκράτεια διατηρείται. Τελικά όμως , τουλάχιστον το ήμισυ των γυναικών βιώνουν κάποιου βαθμού ακράτεια ούρων από το τρίτο τρίμηνο και μετά . Πράγματι, το φαινόμενο αυτό είναι τόσο σταθερό που πάντοτε το συμπεριλαμβάνουμε ως ενδεχόμενο στη διαφορική διάγνωση της ρήξης μεμβρανών (εάν τα υγρά είναι ούρα ή αμνιακά) .  

Δείτε Επίσης :

Μεταβολές Του Ουροποιητικού Στην Κύηση

Ασυμπτωματική Βακτηριουρία Και Κυστίτιδα

 

 Back To Top

 

 

Ήπαρ


Σε αντίθεση με μερικά ζώα, δεν υπάρχει καμία αύξηση στο μέγεθος του ήπατος κατά τη διάρκεια της κύησης στον άνθρωπο . Η Ηπατική ροή αίματος ωστόσο, αυξάνει ουσιαστικά όπως και η διάμετρος της πυλαίας φλέβας . Η ιστολογική αξιολόγηση των βιοψιών ήπατος, συμπεριλαμβανομένης της εξέτασης με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, δεν έχει δείξει καμία διακριτή μορφολογική αλλαγή στην φυσιολογική κύηση .  

Μερικά αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων της ηπατικής λειτουργίας τροποποιούνται κατά τη διάρκεια φυσιολογικής εγκυμοσύνης . Η συνολική δραστηριότητα της αλκαλικής φωσφατάσης σχεδόν διπλασιάζεται , αλλά μεγάλο μέρος της αύξησης οφείλεται στα πλακουντιακά ισοένζυμα της αλκαλικής φωσφατάσης. Η τρανσαμινάση ασπαρτικού του ορού (AST), η τρανσαμινάση αλανίνης (ALT), η γλουταμυλο - τρανσφεράση (γ GT), και η χολερυθρίνη , εμφανίζουν επίπεδα ελαφρώς χαμηλότερα σε σχέση με τις μη εγκύους .  

Η συγκέντρωση της αλβουμίνης του ορού μειώνεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Μέχρι τα τέλη της εγκυμοσύνης, οι συγκεντρώσεις λευκωματίνης μπορεί να είναι κοντά στο 3,0 g / dL σε σύγκριση με περίπου 4,3 g / dL σε μη εγκύους . Η συνολική λευκωματίνη όμως είναι αυξημένη , λόγω του μεγαλύτερου όγκου κατανομής από την αύξηση του όγκου του πλάσματος . Υπάρχει επίσης μια μικρή αύξηση στα επίπεδα σφαιρίνης ορού.  

Φυσιολογικές
Τιμές
Εκτός
Εγκυμοσύνης
1ο Τρίμηνο 2ο Τρίμηνο 3ο Τρίμηνο
AST (SGOT) (U/L) 12–38 3–23 3–33 4–32
ALT (SGPT) (U/L) 7–41 3–30 2–33 2–25
γ-GT (U/L) 9–58 2–23 4–22 3–26

 

 

 

Χολερυθρίνη Στην Εγκυμοσύνη


Φυσιολογικές
Τιμές
Εκτός
Εγκυμοσύνης
1ο Τρίμηνο 2ο Τρίμηνο 3ο Τρίμηνο
Χολερυθρίνη Ολική (mg/dL) 0.3–1.3 0.1–0.4 0.1–0.8 0.1–1.1
Έμμεσος Χολερυθρίνη (mg/dL) 0.2–0.9 0.1–0.5 0.1–0.4 0.1–0.5
Άμμεσος Χολερυθρίνη (mg/dL) 0.1–0.4 0–0.1 0–0.1 0–0.1

Δείτε Επίσης :

Χολόσταση Της Κύησης

Ηπατικά Και Γαστρεντερικά Νοσήματα Ειδικά Στην Εγκυμοσύνη

 

 

 

Χοληδόχος Κύστη Στην Εγκυμοσύνη


Ο χρόνος εκκενώσεως της χοληδόχου κύστεως αυξάνεται κατά την κύηση . Η χολή καθίσταται περισσότερο παχύρευστος . Τα γεγονότα αυτά προδιαθέτουν σε χολολιθίαση .  

Δείτε Επίσης :

Χολοκυστοπάθεια και Εγκυμοσύνη

 Back To Top

 

 

Τα Ούλα Στην Εγκυμοσύνη


Ενίοτε τα ούλα στην εγκυμοσύνη καθίστανται υπεραιμικά και αιμορραγικά . Το κυριότερο αίτιο είναι η έλλειψη βιταμίνης C . 'Οταν χορηγηθεί καθημερινά σε δοσολογία 1mg , υπάρχει σαφής βελτίωση . Συνοδά οδοντιατρικά νοσήματα οφείλονται να αντιμετωπίζονται . Αν δεν υποχωρήσει η υπεραιμία και η αιμορραγική διάθεση με βιταμίνη C , αναμένεται υποχώρηση των συμπτωμάτων μετά τον τοκετό .  

 

 

Το Δέρμα Στην Εγκυμοσύνη


Οι ειδικές παθήσεις του δέρματος που μπορούν να εμφανιστούν κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι οι εξής :

Δείτε Επίσης :

Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος Και Εγκυμοσύνη

 

 

Πανάδες , Υπερμελάγχρωση , Μέλασμα Στην Εγκυμοσύνη


Το μέλασμα είναι μια επίκτητη δερματοπάθεια, που χαρακτηρίζεται από συμμετρική υπερμελάγχρωση φωτοεκτεθειμένων περιοχών του προσώπου, ιδίως του κεντρικού, και, σπανιότερα, του λαιμού . Ο όρος «μέλασμα» προέρχεται από την αρχαία Ελληνική λέξη «μέλας» που σημαίνει μαύρος . Η έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία αποτελεί γνωστό εκλυτικό ή/και επιβαρυντικό παράγοντα για το μέλασμα, πιθανώς μέσω της επίδρασης της στα μελανινοκύτταρα. Ως γνωστόν, το μέλασμα εντοπίζεται πάντα σε φωτοεκτεθειμένες περιοχές του σώματος. Οι βλάβες είναι μελαγχρωματικές κηλίδες με σχετικά συμμετρική κατανομή και ασαφή όρια. Η χρήση αντηλιακής προστασίας είναι μείζονος σημασίας όχι μόνο για τη θεραπεία του μελάσματος, αλλά και για την πρόληψη της εμφάνισης του. Καμία θεραπευτική προσέγγιση δεν μπορεί να είναι επιτυχής στη θεραπεία της νόσου εάν δε συνοδεύεται από επαρκή φωτοπροστασία, και ειδικότερα κατά τη καλοκαιρινή περίοδο.  

 

 

Πανάδες Στην Εγκυμοσύνη


Οι πανάδες στο πρόσωπο ιδιαίτερα κατά την εγκυμοσύνη αλλά και μετά απο αυτήν αποτελούν συχνό δερματικό φαινόμενο σε μεγάλο ποσοστό γυναικών .  

Πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν αποτελεί μία δερματική πάθηση, αλλά ένα αισθητικής φύσεως φαινόμενο στην επιφάνεια του δέρματος που δημιουργεί καφέ κυλίδες στο πρόσωπο, το ντεκολτέ αλλά και τα χέρια. Αποτελεί ουσιαστικά τον αποχρωματισμό του δέρματος και κατα κύριο λόγο είναι σύμπτωμα της εγκυμοσύνης. Παρότι δεν αντιμετωπίζονται εύκολα, σήμερα διαθέτουμε αποτελεσματικές μεθόδους για την εξάλειψη των καφέ σημαδιών. Η σωστή και έγκαιρη διάγνωση του γιατρού μας έχει μεγάλη σημασία για την σωστή αντιμετώπισή τους.  

Οι πανάδες εμφανίζονται κατά την εγκυμοσύνη λόγω της αυξανόμενης παραγωγής μελανίνης στον οργανισμό. Δημιουργούνται, στην ουσία, από υπερβολική συγκέντρωση μελανίνης η οποία έχει σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση των σκούρων κηλίδων. Προκαλείται ένα είδος υπερέκκρισης της μελανίνης ιδιαίτερα στο πρόσωπο (μέτωπο και μάγουλα). Συνήθως δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση και το δέρμα επανέρχεται στο φυσιολογικό του χρωματισμό όταν οι ορμόνες αποκτούν και πάλι τη φυσιολογική τους λειτουργία.

Tα κύρια αίτια της εμφάνισης των πανάδων η είναι η κληρονομική προδιάθεση, η έντονη φυσιολογική λειτουργία των γυναικείων ορμονών κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης, η χρήση αντισυλληπτικών αλλά και η έλλειψη αντηλιακής προστασίας σε όλη τη διάρκεια του χρόνου . Παρατηρήται έξαρση τους καλοκαιρινούς μήνες λόγω υψηλής ακτινοβολίας.

Η συσσωρευτική δράση της ηλιακής ακτινοβολίας και η συχνή και πολύωρη έκθεση στον ήλιο χωρίς αντιηλιακή προστασία αποτελούν βασική αιτία εμφάνισης των πανάδων στο δέρμα . Η έλλειψη ενυδάτωσης του δέρματος με εξειδικευμένα προιόντα φροντίδας αφήνει το δέρμα απροστάτευτο και ακόμα πιο εκτεθειμένο στους εξωτερικούς βλαπτικούς παράγοντες.

Το καλοκαίρι ιδιαίτερα χρειάζεται επιπλέον αντηλιακή προστασία φορώντας καπέλο και ανανεώνοντας συχνά την αντηλιακή κρέμα.

Οι πανάδες που εμφανίζονται κατα την εγκυμοσύνη δεν ήρθαν για να μείνουν .

Είναι αλήθεια πως η εμφάνιση πανάδων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι μια κατάσταση προσωρινή και στις περισσότερες περιπτώσεις φεύγει μετά τη γέννα, καθώς οι ορμόνες επανέρχονται σε χαμηλότερα επίπεδα . Εκείνο που πρέπει απαραίτητα να γίνει για τη σωστή προφύλαξη του δέρματος είναι να μήν το παρακάνετε με την ηλιοθεραπεία στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ο ήλιος βέβαια , βοηθάει στη λειτουργία της βιταμίνης D και συνεπώς στην απορρόφησ ασβεστίου . Παν μέτρον αριστον λοιπόν .

Μπορείτε να χρησιμοποιείτε καλυπτικά καλλυντικά και αντηλιακά προσώπου με σκοπό την αποτροπή της καταστάσεως . Αν οι πανάδες επιμένουν και μετά τη γέννα, γεγονός που είναι σπάνιο, είναι ωφέλιμο να επισκεφτείτε τον δερματολόγο σας ο οποίος με κατάλληλη καθοδήγηση και θεραπεία θα σας βοηθήσει να απαλλαγείτε οριστικά.

 

 

Ιδρωτοποιοί Αδένες Στην Εγκυμοσύνη


Η δραστηριότητα των ιδρωτοποιών αδένων αυξάνεται σταδιακά έως το τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Αλλαγές στη λειτουργία των επινεφριδίων και στο αυτόνομο νευρικό σύστημα έχει σαν αποτέλεσμα η έγκυος να ιδρώνει πολύ παντού, εκτός από τις παλάμες λόγω αύξησης της λειτουργίας του φλοιού των επινεφριδίων. Εκτός από την υπεριδρωσία μπορεί να παρατηρούμε στο πρόσωπο της την εμφάνιση κεχρίων, λόγω της αυξημένης λειτουργίας του θυρεοειδούς αδένα και της ανεπάρκιας ιωδίου. Ενώ σε περίπτωση ύπαρξης ιδρωταδενίτιδας, παρατηρείται σημαντική ελάττωση κατά την εγκυμοσύνη.

 

 

Σμηγματογόνοι Αδένες Στην Εγκυμοσύνη


Όσο αφορά στους σμηγματογόνους αδένες, η λειτουργία του αυξάνεται στο δεύτερο μισό της εγκυμοσύνης και το δέρμα της εγκύου ταλαιπωρείται από αυξημένη ορατή λιπαρότητα που δύναται να οδηγήσει στην εμφάνιση ακμής. Μετά τον τοκετό, η υπερέκκριση των σμηγματογόνων αδένων μειώνεται . Τα οιστρογόνα φαίνεται να έχουν ανασταλτική επίδραση στην παραγωγή σμήγματος στην εγκυμοσύνη .

 

 

Σμηγματογόνοι Αδένες Στην Θηλαία Άλω Των Μαστών Στην Εγκυμοσύνη


Tα φυμάτια του Montgomery (μικροί σμηγματογόνοι αδένες στη θηλαία άλω των μαστών) μεγεθύνονται και υπερτρέφονται νωρίς στην εγκυμοσύνη και εμφανίζονται ως πολλαπλές, υπερυψωμένες, καφεοειδείς βλατίδες, αποτελώντας πρώιμο σημείο εγκυμοσύνης. Tο μέγεθός τους ελαττώνεται μετά τον τοκετό, ενώ μειώνεται επίσης και η υπερέκκριση των σμηγματογόνων αδένων.

Αδένες Του Montgomery Στη Θηλαία Άλω Των Μαστών

Αδένες Του Montgomery Στη Θηλαία Άλω Των Μαστών

Αλλαγές Στην Θηλαία Άλω Των Μαστών Στην Εγκυμοσύνη

Αλλαγές Στην Θηλαία Άλω Των Μαστών Στην Εγκυμοσύνη

 

 

Ραβδώσεις Στην Εγκυμοσύνη


Συμπεριλαμβάνονται στις δομικές αλλαγές του δέρματος κατά την κύηση και εμφανίζονται με συχνότητα περίπου 90% ιδιαίτερα στις λευκές γυναίκες και σπάνια στη μαύρη-ασιατική φυλή.

Ραβδώσεις Στην Εγκυμοσύνη

Ραβδώσεις Στην Εγκυμοσύνη

Ραβδώσεις Στην Εγκυμοσύνη

Ραβδώσεις Στην Εγκυμοσύνη

Αναπτύσσονται κατά το τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης κυρίως στην κοιλιακή χώρα και μερικές φορές στους μαστούς, τους μηρούς, τους γλουτούς, τους βραχίονες και τη βουβωνική χώρα. Αρχικά εμφανίζονται σαν λεπτές ραβδώσεις του δέρματος σε ερυθρό χρώμα που ενώ υποχωρούν λίγο μετά τον τοκετό, δεν εξαφανίζονται πλήρως. Εμφανίζονται ειδικά σε περιοχές που υπάρχει μεγάλη τάση στο δέρμα, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο.

Συχνότερη Εντόπιση Των Ραβδώσεων Στην Εγκυμοσύνη

Συχνότερη Εντόπιση Των Ραβδώσεων Στην Εγκυμοσύνη

Η αιτιολογία δεν είναι πλήρως εντοπισμένη, αλλά θεωρείται ότι υπάρχει γενετική προδιάθεση. Ίσως πάλι κατά ορισμένη βιβλιογραφία να οφείλεται η εμφάνιση τους σε διαταραχή των κολλαγόνων ινών. Η ορμόνη ρελαξίνη που αυξάνει στο δέρμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αλλά και των οιστρογόνων προκαλεί αύξηση στην παραγωγή των κολλαγόνων και μη θειικών βλεννοπολυσακχαριδών σε συνδυασμό με τη στρεσογόνο επίδραση της διάτασης στον αρχέγονο αυτό ιστό, οδηγούν στη δημιουργία ραβδώσεων. Φαίνεται, τέλος, ότι σημαντικό ρόλο παίζει η επίδραση χημικών μεσολαβητών στο κολλαγόνο και τις ελαστικές ίνες, η ακριβής όμως, παθογένεση δεν είναι γνωστή.

Η παραμονή των ραβδώσεων μετά την εγκυμοσύνη είναι σχετικά συχνή . Αυτές οι ραβδώσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν δερματολογικά .

Συχνότερη Εντόπιση Των Ραβδώσεων Στην Εγκυμοσύνη

Παραμονή Των Ραβδώσεων Μετά Την Εγκυμοσύνη

 

 


Δείτε Επίσης :


Μεταβολές Του Ουροποιητικού Στην Κύηση

 

Περίδεση Τραχήλου

 

 

 


 

Η Σελίδα έχει εώς τώρα

Επισκέπτες


[ Επικοινωνία ] [ Αρχή Σελίδας ] [ Sitemap ]

[ Find Us On Google Maps ]